برای مادر همیشه نگران و مادر شوهر دوست داشتنیم.

بعضـی ها را هرچه قدر بـخوانی ... خسته نمیشوی !

بعضـی ها را هرچه قدر گوش دهی ... عادتــــ نمیشوند !

بعضـی ها هرچه تکرار شوند ... باز بکرند و دستــ نـخورده !

دیده ای ؟!

... ... شنیده ای ؟!

بعضـــی ها بی نهایتـــ ــ ـند !

مـــــثل مـــــادر

هر انسانی عطری خاص دارد !

گاهی ، برخی

عجیب بوی خدا می دهند

مثل مادرم ♥

میخوام واسه مامانم بنویسم واسه انسانی که صبر و گذشتش همیشه واسه من باور کردنی نیست.کسی که واسه پدرم که تو این مملکت غریبه هم ی زنه هم مادر هم پدر هم خواهر هم برادر.ی پشتیبان واقعی و کامل.کسی که تو همه شرایط زندگی چه اوجش چه فرودش باهاش عین ی سایه همه جا بود و ترکش نکرد با همه اخلاقیات پدر ساخت و میسازه و  منو تو حیرت فرو میبره.یک همسر واقعی واقعی واقعی.

مادرم واسه ما همیشه ی تکیه گاه و اهرم بود و هست ی کسی که تو هر مسیله ای پای اون وسطه چون بدون فکرش و نظرش ما خیلی چیزا کم داریم.حتی تو جزیی ترین مسیله ازش کمک میخوایم و انگاری حرفاش ی کوه اطمینان پشتمون میذاره.

امروز که من ازش دورم و نمیتونم برم پیشش دلم بیشتر از همیشه براش تنگه و حس میکنم بازم من مثه همیشه براش کم گذاشتم.هرچند بهش تلفنی تبریک گفتم ولی ...

من هیچ وقت دختر خوبی براش نبودم.همیشه اذیتش کردم .من تو بچگی به شدت شیطون و شر بودم و البته کودک ازاری داشتم یعنی هیچ بچه ای نباید میومد خونمون وگرنه با شکنجه های من روبرو میشد یادمه دختر یکی از دوستای مامانم که همسن بودیم رو چنان از روی پله هل دادم که اون بیچاره افتاد تو بوته بزرگ گل سرخ زیر پله و گیر کرد و با بدبختی درش اوردن.البته بعدش ی کتک مفصل هم نوش جان کردم.ولی باز هم همون اش بود و همون کاسه.از ازار بچه ها که بگذریم تا هفت سالگی دو بار تصادف هم کردم ی بار تو 5 سالگی که یواشکی و بدون اجازه پشت سر داییم که هفت سال ازم بزرگتر بود رفتم نونوایی و به بهونه خرید لواشک رفتم سمت دیگه خیابون و موتور بهم زد و پام شکست و هنوزم خوب جوش نخورده استخوون پام.ی بار دیگه دو سال بعدش که با رابی خواهرم میرفتیم کلاس خوش نویسی که بازم رفتم زیر موتور ولی خوشبختانه چیزیم نشد و به مامان اینا هم نگفتیم.هر چند بعد توسط یکی از دوستان خبر بهش رسید.

خلاصه  از شیطونیام بخوام بگم میشه مثنوی هفتاد من.یادمه مامانم واسم روضه نذر کرده بود تا خوب شم.مامانم همیشه میگه نصف موهای سرمو تو سفید کردی تا کوچیک بودی با شیطونیات بزرگتر شدی با زبونت.حتی حالا که ازدواج کردم و اومدم سر زندگی خودم مامانم همچنان نگرانمه.البته الان نگران زبونمه.خوب بهش میگم مادر من نمیتونم ناراحتی مو از هر کسی بهشون نگم.من خودم اتفاقا از این خصلتم راضیم چون بعد گفتن حرفم با ارامش و بدون فکر و خیال و کینه زندگی میکنم.ولی مامانم میگه بعضی وقتا با این رک گوییات دل میشکونی و این خوب نیست.

حتی امروز که زنگ زدم تبریک بگم اونم بهم تبریک گفت و برام کلی دعا کرد و گفت ایشالا تو هم عاقل بشی(منو عاقل نمیدونه) بیشتر تو حرفات تجدید نظر کنی.عاقبت به خیر شی.

باورتون میشه مامانم برام گریه میکنه و ناراحته؟از اینکه من راحت صحبت میکنم.مخصوصا با خانواده شوهر.خدارو شکر با اونا مشکلی ندارم یعنی نذاشتم بوجود بیاد چون از اول رک بودم.

خــــداوندا زیبــــاترین لحظــــــه ها را نصــــیب مــــــــادرم کن

که زیبـــــــاترین لحظه هایش را به خـــــاطر من از دست داده است.

بگذریم البته اینجا میخوام از مادر شوهر عزیزم که بی نهایت مهربونه و زحمت کشه تشکر کنم.یعنی میتونم با صراحت بگم انسانی مثل مادر شوهرم به تعداد انگشتای دست وجود داره تو کل ایران.هیچ کسیو به مهربونیش ندیدم.یعنی تو نظر ایشون ادم بد وجود نداره.همیشه هم میگم تو چشم مامان ی ذره بینه که خوبی های در حد اپسیلون رو اندازه ی کوه میبینه و بدی هم وجود نداره تا دیده شه.خیلی دوسش دارم ایشالا همیشه سالم در کنار ما باشه.ایشالا منم به راه راست هدایت شم.

وقتی خیس از باران به خانه رسیدم

برادرم گفت: چرا چتری با خود نبردی؟

خواهرم گفت: چرا تا بند آمدن باران صبر نکردی؟

پدرم با عصبانیت گفت: تنها وقتی سرما خوردی متوجه خواهی شد

اما مادرم در حالی که موهای مرا خشک می کرد گفت

باران بی موقع.

این است معنای مادر